سفارش تبلیغ

پایه عکاسی مونوپاد
تبلیغ تی وی

شیرین ترین اول مهر عمرم

ارسال شده توسط م.رضوی در 95/7/3


معلم دوم دبستان شدم D:


و هل یرحم الضعیف الا القوی؟*

ارسال شده توسط م.رضوی در 95/4/14


ماه رمضان امسال -به خاطر مریضی یکی دو ماهه قبل عید- خیلی سخت گذشت. راستش اصلاً باور نمی کردم بتوانم روزه بگیرم و به گمانم این روزه هایی که گرفتم حاصل دعاهای اطرافیانم باشد.

این روزهای آخر که نه توان کار کردن دارم و نه حتی گاهی توان خوردن و خوابیدن، بیشتر از همیشه زمزمه می کنم که «یا رب ارحم ضعف بدنی»**. و بعد فکر می کنم که شاید یکی از فلسفه های روزه داری همین باشد؛ رسیدن به این نقطه، به این احساس عجز. اینکه با تمام وجود احساس می کنم که ضعیفم و ضعیف مگر چاره ای جز اتکای به قوی دارد؟!

* «و آیا رحم می کند بر ناتوان جز نیرومند؟»؛ از مناجات حضرت امیر (ع) در مسجد کوفه

** «پروردگارا بر ناتوانی بدنم رحم کن»؛ از دعای کمیل


و اگر...

ارسال شده توسط م.رضوی در 95/4/10


مهندس عمرانی که می خواهد زلزله را در طراحی یک ساختمان در نظر بگیرد، براساس احتمالات کار می کند. مثلاً می بیند که طبق تجربه، در عمر صدساله این ساختمان، شدیدترین زلزله ای که ممکن است رخ دهد، یک زلزله 6 ریشتری است؛ پس ساختمان را طوری طراحی می کند که بتواند در برابر زلزله 6 ریشتری مقاومت کند. حالا احتمال دارد زلزله 10 ریشتری هم بیاید، ولی منطقی نیست به خاطر یک احتمال ضعیف، فولاد و بتن بیشتری مصرف کند تا ساختمان محکم تری بسازد.

بعضی از ماها نگاهمان به مرگ شبیه نگاه مهندس عمران به زلزله است؛ طبق تجربه چقدر احتمال دارد کسی در جوانی بمیرد؟ خیلی کم. پس منطقی نیست به خاطر این احتمال ضعیف از الان خودمان را برای مردن آماده کنیم؛ هر وقت پیر شدیم و احتمال مرگمان زیاد شد، فکری به حال آخرتمان می کنیم!

اما بهتر نیست مرگ را مثل یک کمیت صفر و یکی ببینیم؟ یا زنده می مانیم، یا می میریم. و اگر بمیریم...


ما معلم های محتاج

ارسال شده توسط م.رضوی در 95/4/7


نمی دانم در طول زندگی ام با چند هزار آدم سروکار داشته ام. خانواده ام -از پدر و مادرم گرفته تا خویشاوندان دورتر-، دوستانم، همه همکلاسی های دوران تحصیلم، همسایه هایمان، معلم ها و استادهایم، و همه کسانی که هر روز در کوچه و خیابان می بینم. هرچقدر هم که همیشه مراقب حق الناس بوده باشم، مگر می شود هیچ وقت به هیچ کدام این آدم ها ظلم نکرده باشم؟

قطعاً حق الناس -کم یا زیاد- به گردنم هست؛ اما دیشب که داشتم به این لیست طویل فکر می کردم، شاگردهایم بیشتر از بقیه نگرانم می کردند. می توانم جوابگوی آن لحظاتی که در کلاس من گذرانده اند باشم؟ همیشه بینشان عدالت را –در نگاه و رفتار و نمره دادن و خلاصه همه چیز- رعایت کرده ام؟ هیچ وقت از گفتار و رفتار ناحق من دلگیر نشده اند؟

***

معلم هایتان را ببخشید. شاید بعضی هایشان مثل من به این بخشش شما محتاج باشند.


حق روزه

ارسال شده توسط م.رضوی در 95/3/17

 

رساله حقوق امام سجاد (ع): «حق روزه این است که بدانی این روزه پرده ای است که خدای عز و جل آن پرده را بر زبان تو، گوش تو، بینایی تو، شکم تو و فرج تو زده است، تا تو را با این پرده و حجاب از آتش بپوشاند. پس اگر روزه را رها کنی، پرده ی خدا بر خودت را دریده ای.»*

این آتشی که در اینجا دارد تصویر می شود، همان ابعاد طبیعی، مادی و حیوانی درون ما است. همین کشش های طبیعی است که ما را به لذت ها و بهره مندی های مادی می رساند. شهوت، میل به خوردن، میل به دیدن، میل به شنیدن، هرکدام گونه ای از آتش است.

هرچه خدای متعال آفریده در آن خیر و بهره هایی هست. همان طور که در کره ی زمین بدون آتش و حرارت زندگی دوام پیدا نمی کرد، در عالم درون ما هم همین است. اگر این کشش ها و میل ها نبود، زندگی به سردی و تاریکی می گرایید. ولی چون جنسش از جنس آتش است، نمی تواند همیشه و پیوسته باشد. حتماً باید مهار شود، حاجب و نگهبان داشته باشد که دامن انسانیت من را نگیرد و در دست عقل و خرد انسانی برافروخته شود.

خدای متعال از سر لطف در عالم انسانی برای این آتش یک حجاب و پوششی قرار داده است که این را فرموده اند روزه است؛ یعنی همین که ما ایام و ساعاتی، خود را از اینها باز می داریم، مهار کردن آتش است تا خساراتش به ما وارد نشود.

* وَ حَقُّ الصَّوْمِ أَنْ تَعْلَمَ أَنَّهُ حِجَاب ضَرَبَهُ اللَّه عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى لِسَانِکَ وَ سَمعِکَ وَ بَصَرِکَ وَ بَطْنِکَ وَ فَرْجِکَ لِیَسْتُرکَ بِهِ مِنَ النَّارِ؛ فَإِنْ تَرَکْتَ الصَّوْمَ خَرَقْتَ سِتْر اللَّه عَلَیْکَ.

پ.ن. از صحبتهای استاد اخلاقمان، حاج آقا بهرامی (+)


اعترافات یک ترسو

ارسال شده توسط م.رضوی در 95/3/16


هیچ وقت پیش کسی اعتراف نکرده ام که چقدر از درد کشیدن می ترسم. یک نمونه از این ترس در ماجرای کشیدن دندان عقلم بود. دو سال بود که اذیتم می کرد و دکتر گفته بود چاره ای جز جراحی نیست، ولی من نمی توانستم خودم را راضی کنم که با اختیار به سراغ درد بروم.

صبح روزی که بالاخره رفتم مطب، خیلی سعی می کردم نگرانیم را نشان ندهم. مرحله اول درد، تحمل آمپول بی حسی بود. یک ربع بعدش که دکتر کارش را شروع کرد، دردی حس نمی کردم، اما آمپول بی حسی نمی توانست جلوی ضعف ناشی از خونریزی و شنیدن صدای غژ غژ تراشیدن دندان و استشمام مخلوط بوی مواد و دندان تراشیده شده را بگیرد. یک ساعت و نیم به لبه آن صندلی دلهره آور چنگ زده بودم و مدام توی ذهنم تکرار می کردم که بالاخره تمام می شود.

تمام شد و نوبت به مرحله بعدی درد رسید؛ وقتی که به خانه رسیدم و اثر داروی بی حسی رفته بود و فقط با فشار دادن گاز لای دندان هایم می توانستم جلوی ناله کردنم را بگیرم. دو روز روی تخت اتاقم افتاده بودم؛ درد داشتم و خونش بند نمی آمد و جز مایعات چیزی نمی توانستم بخورم.

سه هفته طول کشید تا درد کاملاً تمام شود و بعد از این سه هفته بود که فهمیدم در این دو سالی که برای کشیدن دندانم امروز و فردا می کردم، نگران میزان درد نبودم، طولانی بودن مدت درد نگرانم می کرد. دردِ زیادِ کوتاه را خیلی راحت تر از دردِ کمِ تمام نشدنی می شود تحمل کرد.

*** 

اوج قله این ترس، ترس از مرگ است. نه اینکه خود مرگ ترسناک باشد، می ترسم سرانجامم درد کشیدنی باشد که به معنای واقعی کلمه، هیچ وقت تمام نمی شود.


وسواس

ارسال شده توسط م.رضوی در 95/3/13

 

زن میانسال بود؛ با مانتوی مشکی بلند و شال سبزی که روی سرش رها شده بود. دست هایش را شست، رفت گوشه وضوخانه مسجد، بازوهایش را رو به جلو خم کرد و در همان حالت ایستاد.

چند دقیقه گذشت. زن دیگری که در این مدت داشت با تعجب نگاهش می کرد پرسید که مشکلی پیش آمده؟

- وسواس دارم، منتظرم دست هام خشک بشه که کیفم رو بردارم.

- دستمال میخواین بدم بهتون؟

- نه، ممنون، خودم تو کیفم دستمال دارم، ولی تا دستم خشک نشه به هیچی دست نمی زنم.

- این طوری که زندگی برات سخت میشه خانوم... یه دوست داشتم خیلی وسواس داشت، آخرش شوهرش طلاقش داد.

 - منم شوهرم طلاق داده.

- دکتر رفتی؟

- آره رفتم، فایده نداشت. ده ساله این طوری شدم و هرکاری می کنم خوب نمیشم.

زن با تأسف سر تکان می دهد.

- اشکال نداره، خوب میشی انشالا، دور از جون شما، تنها چیزی که دوا نداره مرگه.

***

یک سال و نیم از فارغ التحصیل شدنم گذشته و هیچ جا به طور رسمی و دائم مشغول به کار نشده ام. برای پابند نشدن هم بهانه دارم: آنجا محیطش خوب نبود و کار آن دیگری را دوست نداشتم و در آن یکی حقوق خوبی نمی دادند.

چند وقت یک بار، همه گزینه های موجود را بررسی می کنم؛

در شرکت های عمرانی کار کنم؟ نه... مگر می شود در شرکتی که تنها خانمِ مهندس آنجا هستم کار کرد؟

در دانشگاه غیر انتفاعی دخترانه تدریس کنم؟ نه... به دخترهای رشته عمران درس بدهم که بعد مثل من خانم مهندس عمرانِ بیکار شوند؟

در مدرسه کار کنم و درس ریاضی و فیزیک بدهم؟ نه... این 7 سال درس عمرانی که خواندم چه می شود؟

معلم کلاس های حفظ قرآن شوم؟ نه... چطور می توانم برای آموزش قرآن از مؤسسه حقوق بگیرم؟

در مؤسسه های آموزشی کنکور ارشد مشغول شوم و کتاب تست تألیف کنم؟ نه... سیستم کنکور ارشد کنونی را قبول ندارم.

بروم سراغ زبان انگلیسی خواندن و ترجمه کردن و کلاس برگزار کردن؟ نه... شک دارم گسترش زبان انگلیسی در این حد در جامعه صحیح باشد.

...

***

چقدر وضع من و آن زن وسواسی شبیه هم است؛ او فقط میکروب های هر شیء را می بیند و من فقط عیب های هر کار را. و حالا با چهره نگران و مستأصل و دست هایی که گویی به حالت التماس جلو آمده اند، گوشه ای ایستاده ام و منتظرم معجزه ای رخ دهد و مرا از این بلاتکلیفی بیرون بیاورد.


غم آشنایان هلاک دردند*

ارسال شده توسط م.رضوی در 94/9/24


پارسال وقتی بعد از سه روز و نیم پیاده روی به کربلا رسیدیم، همه تنم درد می کرد. امسال همان مسیر نجف کربلا را در دو روز و نیم رفتیم، و کفش و لباس هایم همان کفش و لباس های پارسال بود و فقط کوله ام کمی سبک تر شده بود؛ اما وقتی به کربلا رسیدیم غیر از کمی خستگی، هیچ خبری از پادرد و کمردرد و شانه درد نبود. راستش وقتی از سیطره کربلا گذشتیم، به حال آدم هایی که داشتند کیلومترهای آخر را لنگان لنگان می رفتند، و حتی به حال پارسال خودم، حسودیم شد. انگار به امید گرفتن شیرینی در یک صف طویل ایستاده باشم و وقتی می رسم شیرینی ها تمام شده باشد و به من هیچی نرسد.

*تیتر قسمتی از شعر آقای کیومرث عباسی قصری است (+)؛ «غم‌آشنایان هلاک دردند، نه خسته از آن نه سیر گردند/ کنند اعراض اگر به آنان، به رایگان هم دهی دوا را»


صدام و آمریکا

ارسال شده توسط م.رضوی در 94/9/24


با مادر خانواده ای که در نجف مهمانشان هستیم صحبت می کنیم. تعریف می کند که سه تا از برادرهایش را صدام پنج سال حبس کرده و بعد از پیگیری های زیاد آزاد شدند. همسایه شان یک خانواده نه نفری بودند، پدر و مادر خانواده را فرستادند ایران و پنج پسر و دو دختر خانواده را اعدام کردند. همسایه دیگرشان یک پسر داشت، در جنگ با ایران فرستادندش جبهه و چون حاضر نشده بود بجنگد از پشت با تیر او را کشتند. همه اموال یکی از آشناهایشان را به جرم اینکه اجدادشان ایرانی بودند گرفته اند و خودشان را با همان پیراهنی که تنشان بوده فرستادند ایران. مادربزرگ خانواده می گوید با چشمان خودش دیده که مردم را از حرم حضرت علی علیه السلام سوار کامیون کردند و بردند در گودال هایی زنده به گور کردند.

بعد تعریف همه این قصه ها، می گوید صدام عاشق جنگ و کشتار بود و بیشتر از ایرانی ها و مردم سایر کشورها، از مردم عراق کشته بود. و در آخر اضافه می کند وقتی آمریکایی ها آمدند اولش خوشحال شدیم که شر صدام را از سرمان کم کرد؛ ولی بعد از مدتی فهمیدیم آمریکایی ها از صدام هم بدترند.


نعمت امنیت

ارسال شده توسط م.رضوی در 94/9/20


همه جاده ها پر از بازرسی هایی بود که چند وقت یک بار ماشین را نگه می داشتند و از راننده کارت می خواستند و از مسافرین گذرنامه. در همه شهرهایی که رفتیم –نجف و کربلا و کاظمین و سامرا- برای رسیدن به حرم چندین سیطره بود که تفتیش می کردند.

به کاظمین که رسیدیم، از یک جایی به بعد ماشین ها را راه نمی دادند. باید یا پیاده تا حرم می رفتیم (حدود نیم ساعت پیاده روی داشت) یا سوار تاکسی و اتوبوس هایی می شدیم که اجازه عبور از آن منطقه را داشتند. سوار تاکسی شدیم. تا برسیم حرم چند تا سیطره بود. در یکی شان از ماشین پیاده مان کردند و شرطه ها صندوق عقب ماشین و کیف هایمان را گشتند و در اتاقکی خودمان تفتیش شدیم. وقتی دوباره سوار تاکسی شدیم از راننده پرسیدم همیشه همین وضع است؟ با خنده تلخی گفت که زندگی در عراق با تفتیش دائمی همراه است.

در ایران آنقدر در بعضی نعمت ها غرقیم که قدرشان را نمی دانیم.


   1   2      >



بازدید امروز: 58 ، بازدید دیروز: 66 ، کل بازدیدها: 129405
پوسته‌ی وبلاگ بوسیله Aviva Web Directory ترجمه به پارسی بلاگ تیم پارسی بلاگ